روزه شخص مميّز ( كسى كه داراى قوّه تمييز باشد ) صحيح است اگر چه مكلّف به روزه نباشد بنابراين مىتوان روزه اطفال مميّز را شرعى دانست چنانچه مرحوم مصنّف در كتاب دروس به آن تصريح نموده و مىفرمايد : لا يجب الصّوم على الصّبىّ و ان اطاق نعم يمرّن عليه لسبع و يشدّد عليه لتسع و يكون صوما شرعيّا بمعنى استحقاق الثّواب و دخوله فى اسم الصّائم . شارح ( ره ) سپس مىفرماين : ممكنست بگوئيم بين صحّت و شرعى بودن تلازم نيست بلكه احتمالا مىشود از هم جدا باشند زيرا صحّت از احكام وضعى و شرعى بودن حكم تكليفى است و بين ايندو تلازمى نمىباشد فلذا سزاوار است بگوئيم روزه اين اطفال عبادت تمرينى است نه شرعى ، و پرواضح است كه صحّت روزه با تمرينى بودنش منافى نبوده و با هم قابل اجتماع هستند . بعضى از فقهاء صحّت و شرعى بودن عبادات صبيان را انكار نموده و صرفا آنها را اعمال تمرينى دانسته‌اند و امّا روزه مجنون را نه ميتوان شرعى دانست و نه تمرينى چه آنكه وى فاقد تمييز بوده و تمرينى بودن فرع بودن اين قوّه است . سپس در مقام اشكال مىفرماين : البتّه اين مقاله را در مطلق مجانين نمىتوان پذيرفت زيرا بعضى از ايشان قوّه تمييز را دارا هستند از اينرو مانعى از التزام به تمرينى بودن عبادات ايشان در بين نيست . و در ذيل شرط دوّم و سوّم مىفرماين : تنها خلو از حيض و نفاس موجب صحّت روزه زنان نيست بلكه لازم